چند ماه پيش بود كه اعتراض بعضي حضرات به توهين به نوه‌ي حضرت امام (ره) و واكنش‌هاي عجيب و غريب عده‌اي به اين مسأله مورد توجه محافل سياسي قرار گرفت.

افراد خاص متعلق به جاهاي خاص! به بهانه‌ي اعتراض به اهانت به نوه‌ي امام (ره) طبق رويه‌ي دو سه  سال اخير پيكان تهاجم خود را به سمت دولت به حق مظلوم گرفته و تا آن جا كه مي‌توانستند به بهانه‌ي دفاع از فرزند امام (ره) به دولت تاختند.

قطعا اهانت به هركس و هر مقامي به خصوص اگر سبيه‌ي حضرت امام باشد مذموم و محكوم است، اما اعتراضات حضرات وقتي رنگ سياه نمايي به خود مي گيرد، كه در مواردي خودشان، نقش اهانت كننده  را بازي مي كنند؛ آنهم به مردمي كه نه تنها نوه‌ي امام كه خود حضرتش هم همه‌ي انقلاب را متعلق به مردم مي دانستند و مردم را ولي نعمت مسئولان مي ناميدند.

امامي كه ما او را بنيانگذار انقلاب عزيزمان مي‌دانيم مي فرمود: اين انقلاب متعلق به پابرهنگان و مستضعفان است. حال همين ها كه فرياد وا امامايشان گوش فلك را پر كرده است، رييس جمهور مردمي را پوپوليست مي‌نامند! (مسئله‌اي كه اخيرا در شيراز مورد انتقاد مقام معظم رهبري قرار گرفت).

از اين دردناك‌تر توهين همين افراد به مردم به طرق مختلف است. قبلا مردم را لشگر قابلمه به دست مي‌ناميدند و امروز…. پا را فراتر گذاشته و مردم را به دلفين‌هاي گرسنه تشبيه مي‌كنند و در كاريكاتوري مردم را به روباه داستان زاغ و پنير مثال مي‌كنند.

و از همه‌ي اين ها مضحك‌تر اينست كه اين اتفاقات در روزنامه‌ي اعتماد ملي مي افتد!! روزنامه‌اي  كه گردانندگانش حنجره‌هاي خود را در راه ادعاي خط امام پاره مي‌كنند!!

كاش اين آقايان مختصات امام خود را مي‌گفتند تا شايد سوءتفاهمات برطرف شود و ما هم متوجه شويم آقايان پيرو كدام امام هستند!! راستي، كسي نيست براي اعتراض به توهين به مردم (كه در انديشه حضرت روح الله قطعا جايگاهي بالاتر از نوي ايشان دارند) سكته كند و بميرد و يا در خطبه‌هاي نماز اشك بريزد؟؟!!