در قبایل عرب همواره جنگ بود،

اما مکه "زمین حرام" بود و رجب، ذی‌القعده، ذی‌الحجه و محرم، "زمان حرام".

یعنی که در آن جنگ حرام است و دو قبیله که با هم می‌جنگیدند، تا وارد محرم می‌شدند، جنگ را موقتا تعطیل می‌کردند.

اما برای آنکه اعلام کنند که در حال جنگ هستند  این آرامش از سازش نیست، ماه حرام رسیده است و چون بگذرد، جنگ ادامه خواهد یافت، سنت بود که بر خیمه‌ی فرمانده‌ی قبیله، پرچم سرخی بر می‌افراشتند تا دوستان، دشمنان و مردم، همه بدانند که "جنگ پایان نیافته است"

آن‌ها که به کربلا می‌روند، تصور می‌کنند که جنگ با یزید پایان یافته و بر صحنه‌ی جنگ، آرامش مرگ سایه افکنده است!

اما می‌بینند که بر آرامگاه "حسین" پرچم سرخی در اهتزاز است!